In een bomvolle rechtzaal was de spanning te snijden. De vraag waar het om draait is vooral waarom? Het Openbaar Ministerie gaat uit van jaloezie. R. was verliefd op de man met wie Narges zou trouwen op 20 december vorig jaar. “Narges moest er aan, en wel op een zo pijnlijk mogelijke manier,” betoogde officier van justitie R. van Noort.

Narges Achikzei, een 23-jarige vrouw die samen met haar familie tien jaar geleden het geweld in Afghanistan ontvluchtte, woonde bij haar ouder in een flat in Zeist. In een aanpalende flat had ze samen met haar verloofde Haroen Mehraban een woning, voor na hun trouwen. Ze zouden gaan trouwen en waren druk bezig de woning in te richten.

VALSTRIK

Op 7 december zat ze te studeren voor haar opleiding tot accountant, toen de deurbel ging. Er zou een pakje bezorgd zijn. Ze belde op dat moment net met Haroen die bij zijn ouders in Amersfoort was. Het pakketje bleek een valstrik, om haar de galerij van de flat op te krijgen. Als ze terugloopt, belt ze weer met haar aanstaande, als ze plotseling met benzine wordt overgoten en aangestoken. Ze sterft op gruwelijke wijze.

Haroen beschreef gisteren in een zeer emotionele nabestaandeverklaring in de rechtzaal die laatste minuten van het leven van ‘de trots van zijn leven’, Narges. “Ik hoorde haar gillen door de telefoon. Ik ben meteen naar Zeist gereden. Het kon niet goed zijn.”

Bij de Geroflat ziet hij brandweerwagens en politie. Hij wil maar een ding. Naar de allermooiste in zijn leven, Narges. Hij hoort haar nog zijn naam roepen. Hij ziet haar pas in het brandwondencentrum in Rotterdam. Voor 80 procent verbrand. ‘Zij was alles voor mij. Ik leefde voor haar. Hou haar in leven,” riep ik naar de dokters. “Zodat ik kan vertellen hoe veel ik van haar hou.” Maar haar leven is niet meer te redden. “Ze moesten haar laten gaan. Ik zat met mijn hoofd aan het voeteneind van het ziekenhuisbed en keek naar de hartmonitor. Haar hart klopte nog, voor mij. Ik heb gekeken tot er alleen nog maar een rechte lijn te zien was.”

Hij, de familie van Narges, de grote vriendenschare, ze kunnen nog steeds niet bevatten wat er is gebeurd. En waarom. “We zijn Afghanistan ontvlucht vanwege het gevaar, dachten hier veilig te zijn.”

En de verdachte, de 29-jarige Aryan R. uit Oss, kan of (in de ogen van het OM) wil het antwoord niet geven. Ze zegt dat ze zich niets kan herinneren. Ze hoort wel voortdurend stemmen en ziet beelden van zichzelf op de pek van de moord. Met zachte stem geeft ze antwoord op vragen van de rechters. De stemmen of geesten die ze hoort, zeggen haar dat ze zichzelf moet verwonden. “Ik wilde een einde aan mijn leven maken,” zegt ze. En ook: “Ik vind het verschrikkelijk wat er is gebeurd, maar kan me niets herinneren.”

Volgens raadsman Willem Jan Ausma heeft R. een stoornis. Het Pieter Baan Centrum kwam echter tot de conclusie dat ze volledig toerekeningsvatbaar is. Ausma schakelde een eigen getuige-deskundige in en pleitte voor nader onderzoek en een fors lagere straf.

Justitie heeft daar geen behoefte aan. Volgens Van Noort is R., zelf van Afghaanse afkomst, met ‘militaire precisie’ te werk gegaan. Ze ging zelfs naar de begrafenis van Narges om geen argwaan te wekken.

De Rechtbank zal zich dus vooral op het technisch bewijs moeten concentreren. Cruciaal daarin is een aansteker die gevonden is op de plek waar Narges om het leven kwam. Daar zit een uniek DNA-spoor op dat volgens de grootst mogelijke zekerheid die DNA-onderzoek kan geven, aan R. behoort. De kans dat het van iemand anders is, is 1 op 1 miljard. Ook heeft ze een forse brandwond op haar hand die – hoe macaber – is behandeld in het brandwondencentrum in Rotterdam, waar Narges overleed.

Voor Haroen kan de straf niet hoog genoeg zijn: “Wie zoiets doet, mag de maatschappij niet meer in.” De uitspraak is volgende week donderdag.