De pathaloog, die door het Nederlands Forensisch Instituut naar de zitting van de rechtbank is afgevaardigd, ziet er in zijn lange leren jas meer uit als een lid van een plaatselijke motorclub dan als een eerbiedwaardige arts. Maar misschien word je wel een beetje raar als je de hele dag met lijken bezig bent. Hij weet wel erg goed te vertellen wat er met hersens gebeurt als een hoofd op de grond stuitert. De zeer deskundige patholoog schopt samen met een collega de plannen van officier van justitie stevig in de war. De medici vertellen dat ze niet kunnen vaststellen bij welke vechtpartij de schoppen zijn uitgedeeld, waaraan het slachtoffer, een 25-jarige Pool, uiteindelijk is overleden.

Dat is een gelukje voor de verdachte de 30-jarige Richard. De officier van justitie beschuldigt hem van doodslag en dat lijkt nu onmogelijk te bewijzen. En het moet gezegd worden: zijn advocaat Robert Maanicus heeft vanaf het begin gezegd dat justitie nooit in staat zou zijn om te bewijzen dat Richard zijn Poolse slachtoffer had doodgetrapt. Maanicus begon ermee toen hij augustus zijn cliënt vrij wilde hebben uit voorarrest. De rechtbank luisterde nauwelijks en wees zijn verweer af. Nu vindt Maanicus, die altijd goed voorbereid op de zittingen verschijnt, al snel dat er weinig naar hem wordt geluisterd. Hij heeft geen last van zelfonderschatting, maar dit keer heeft hij gelijk.

Terwijl het er niet best uitzag voor zijn cliënt. Een groot aantal medeverdachten heeft verklaard dat Richard een heel harde trap heeft uitgedeeld. Richard zelf doet vaag over zijn rol. Het slachtoffer is op een misselijkmakende manier afgemaakt en Richard heeft de laatste trap gegeven.

Hij vertelt een uitermate onwaarschijnlijk verhaal. Iedereen was op jacht naar die 'Kankerpolen', zoals ze werden genoemd. Richard was samen met een vriend, die werd gebeld door de ruziemakers. Richard zegt zelf dat hij toevallig door die straat liep en spontaan een trap uitdeelde aan de Pool die weerloos op de grond lag. Volgens de andere jongens bewoog de Pool daarna niet meer. De Pool overlijdt in het ziekenhuis. De weinige sporen die er hadden kunnen zijn, zijn door de operaties zeker verdwenen. Die trap is zo misselijkmakend, dat iedereen er de volgende dag over praat. Maar Richard houdt vol dat hij de Pool waarschijnlijk op zijn schouder heeft geraakt en niet op het hoofd. Hij blijft ook volhouden dat hij de andere jongens niet kende.

De officier krijgt hem ook niet onderuit. Ze eist twee jaar cel wegens poging tot doodslag. Een bizarre eis natuurlijk, want de Pool is echt dood gegaan. Maar meer kan de officier niet bewijzen. Dat had Maanicus al in augustus voorspeld.

Het betekent ook dat de weduwe van de Pool, die begrafeniskosten vergoed wilde zien, geen stuiver krijgt. Richard is juridisch niet verantwoordelijk voor de dood van haar echtgenoot en de vader van haar kind.